Kompleksowa organizacja imprez

gu dziejów spotykamy ją jeszcze w Indjach, w Chinach, Chaldei i Judei, u Persów i Medów, u Greków i Rzymian, u Scytów i Sarmatów, u Słowian i Litwinów, w Arabji i Egipcie, w Meksyku i w Peru. To też niema chyba religji, nieco starszego pochodzenia, w którejby ogień nie grał jakiejś roli w najgłówniejszych obrzędach, w języku i w wyobrażeniach dogmatycznych. Są to już tylko objawy szczątkowe, a więc poprzemieniane, poskracane, ze znaczeniem zmienionem lub bez znaczenia, ale, śledząc krok w krok ogniwa przeszłości, widzimy, że sięgają one dalej niż historyczne początki kultu lub zwyczaju, w którego skład wchodzą.
Niegdyś na cześć boga-ognia (w Indjach Agni: ignis — ogień), palono stosy ofiarne, około których tłum skupiał się uroczyście; dziś między ludem naszym pozostał jeszcze zwyczaj sobótek czyli ogni świętojańskich, palonych już niewiadomo na co i dla kogo. Lecz jakby dla stwierdzenia, że zwyczaj ten nietylko naszych bajecznych, ale wogóle przedhistorycznych sięga czasów, tu i owdzie jeszcze przestrzegają wieśniacy, ażeby stosy sobótkowe zapalano płomieniem, przez tarcie drzewa otrzymanym. Zwyczaj ten nazywamy pogańskim, ale i w czysto kościelnych obrzędach istnieją szczątki dawnego kultu. Do takich należy np. "święcenie nowego ognia", które jest pierwszą ceremonją wielkiej soboty.