Bezpieczeństwo budynków

wyżłów, które wskutek wyuczenia i wyćwiczenia odznaczały się w tropieniu zwierzyny. Wierzą bowiem, że takie szczenię odziedzicza przynajmniej część uzdolnień rodzicielskich; a nie są to tylko proste usposobienia, lecz nieraz prawie gotowa umiejętność. Wyżeł z dobrego rodu, wyprowadzony w pole, zwietrzywszy przepiórkę, stanie nieruchomy, przechylony ku ziemi, z podniesioną nogą tylną, z wyprężonym jak drut ogonem i zaabsorbowaną uwagą; możnaby powiedzieć, że proste wrażenie węchowe, jakby na skinienie czarodziejskiej rószczki, obudziło w nim cały system dziedzicznych asocyacyj, gdy tymczasem zwykły kundel będzie skakał i naszczekiwał bezmyślnie, pod wływem tegoż samego wrażenia.
Mamy także dowody, że uczucia wstrętów i obaw mogą być dziedziczne u zwierząt. Laycock przytacza, że słoma, której używano w menażerjach, w klatkach lwów lub tygrysów, nie mogła być dawana na podściółkę koniom, gdyż te, poczuwszy jej zapach, zrywały się i chciały uciekać. W czasach gdy koń dziki żył w Europie obok lwów, hyen i tygrysów (okres Mamuta), tego rodzaju obawa kociego rodu była oparta na bezpośredniem doświadczeniu niebezpieczeństwa przy spotkaniu tych zwierząt; u dzisiejszych jednak koni, które nigdy lwa nie widziały, a przynajmniej nie doświadczyły odeń krzywdy, byłaby całkiem niezrozumiała, gdybyśmy nie przyznali możności dziedzicznego wpływu przez całe szeregi wieków. Nie zawsze jednak da się ten łańcuch przyczynowy wyśledzić, zwłaszcza w zawilszych stosunkach ludzkich. Tak np. za