Nuxe

ganiały się po coraz płytszych falach rozlanej wody, rozpędzając chmury i oddając ziemi słońce. Życie wracało na powierzchnię lądów, odnowione i bujne; grunta, błotniste zrazu, osychały coraz bardziej; a proces ten powolnego wznoszenia się lądu i osuszania strumieni trwa dalej aż do dni naszych. Były to więc rzeczywiście epoki tworzenia się naszego świata, powstawania tego, jaki dziś widzimy...
W powstaniu tem najpotężniejszy rolę odegrał najobfitszy z żywiołów powierzchni ziemi — woda. To też wszystkie legendy o stworzeniu świata naznaczają wodzie pierwsze miejsce, gdy drugie przypada pierwiastkowi wietrznemu, owemu wichrowi, osuszającemu wody swem tchnieniem. W księgach Manii (IX w. przed. Chr. ) Bóg stworzył najprzód wodę i w niej złożył zarodki wszechżycia. "Wody otrzymały nazwę Kara, ponieważ były wypływem ducha boskiego (Nara), a ponieważ były pierwszem miejscem ruchu (ayana) Nary, duch więc twórczy Boga został nazwany Narayana czyli ten który się porusza nad wodami."
W indyjskiej pieśni nad pieśniami czytamy: "O Narayana, ty którego duch pływał nad wodami i zbudził się, ażeby położyć koniec rozpuszczeniu wszech istot, postanowiwszy wywieść światy ze swej odwiecznej substancji... "
W podaniu egipskiem Thota: "Pierwotnie nic nie było w próżni. Zwolna cień straszliwy, który się kończył krzywemi zwojami i przyoblekał w naturę wilgotną, wstrząsnął się z okropnym hukiem.