Bielizna

świadectwem tegoż autora, potomkowie dra Davida Brewstera odziedziczyli po nim dziwną, obawę utopienia się. Prześladowała go ona przez całe życie i odrodziła się u wielu następców w wieku, w którym nie mogli nabyć jej naśladownictwem. Podobno jeden z naszyci; artystów doznaje także szczególnego rodzaju trwogi na widok wody bieżącej, idąc np. po moście żelaznym, a więc całkiem niezależnie od niebezpieczeństwa. Znam również osoby, które, patrząc z góry lub z wieży, doznają tak silnego popędu do skoczenia na dół, iż muszą się oddalać z obawy, ażeby ich instynktowny popęd nie skusił. Wiemy, że usposobienie takie może być przekazywane przez dziedziczność ciągłą lub przerywaną, ale gdzie jego początek? Co do Brewstera, Laycock sądzi, że musiał on mieć w młodości sen, w którym scena topienia się tak silnie podziałała na jego umysł, że obawa przetrwała na jawie. Przykłady podobnego wpływu snu są znane, ale nie w tak wysokim stopniu; w wypadku więc Brewstera wolałbym przypuścić, że przyczyny były głębsze. Mógł np. jeden z jego przodków uledz tak gwałtownemu wstrząśnienia nerwowemu przy wpadnięciu w wodę i wobec istotnego niebezpieczeństwa, że odtąd pewne rozdrażnienie nerwowe pozostało mu na całe życie i przeniosło się na następców. Podobnie zaś jak u niego rozdrażnienie to wzmagało się na widok wody, tak też i u następców mogło się odtwarzać w okolicznościach analogicznych.
Jeżeli teraz rozciągniemy teorję dziedzicznej pamięci do całych systemów wrażeń, to będziemy mogli