badanych przez Vogta (1). Mówię jednak "w części", ponieważ niektóre tego rodzaju opętania (u obłąkanych) mogą być skutkiem chorobliwego naśladownictwa, niezależnie od spraw dziedziczonych.
To wszystko, cośmy dotychczas mówili o dziedzicznym mechanizmie ruchów, to tylko podkład dla wyższych objawów dziedzictwa. Ono się na tem nie kończy, ono się tylko od tego zaczyna.
Układ włókien i komórek, taki a nie inny, pociąga za sobą i dalsze następstwa. Wyrobienie w szeregu pokoleń pewnych nerwów czucia i pewnych skojarzeń między niemi musi powodować także trwanie wytwarzanych przy ich pomocy uczuć.
Już z poprzedniego można było zauważyć, że wbrew powszechnemu mniemaniu zwierzęce dziedzictwo człowieka nie ma bynajmniej wyłącznie ujemnego charakteru, oraz że dusza ludzka w stosunku do zwierzęcego swego ciała nie jest, jak chce Tertuljan, "aniołem jadącym na okiełznanej bestji". Wybitniej występuje to w sferze uczuć. Zwierzęce uczucia i popędy człowieka nie są wyłącznie zmysłowej natury, jak głód, pragnienie, gniew, strach, chytrość, łakomstwo i zemsta, lecz także przyniosły one niezmiernie cenny idealny podkład dla naszej cywilizacji moralnej, w uczuciach miłości macierzyńskiej, współczucia, litości, wierności, wdzięczności nawet. Tak iż nieraz porównywając stałość tych uczuć w niektórych rasach

----------------------
(1) Charles Vogt. Mémoire sur les microcephales on hommes-singes, Généve 1867 z tablicami anatomicznemu