Dławnice kablowe

zna liczne objawy szczątkowe równouprawnienia zwierząt, jako resztki bezwiednej tradycji dawnego ich kultu.
Zwierzęta są tam odpowiedzialne prawie narówni z człowiekiem; wąż zostaje wyklęty za to, że skusił człowieka. Ażeby skusić, musiał przemawiać podobnie jak oślica Balaama. Za grzech pierworodny cierpi cały świat zwierzęcy wraz z człowiekiem; "Wygładzę człowieka, mówił Pan, aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego; bo mi żal, żem je uczynił" (Gen. VI. 7). " Jeśliby też czyj wół ubódł męża albo niewiastę, a umarliby, koniecznie ukamienowany będzie on wół, a nie będą jeść mięsa jego; a pan woła onego nie będzie winien" (Exod. XXI. 28). Ofiary ze zwierząt "czystych" są tam równie miłe Jehowie jako ofiary z ludzi, przestępstwa synów Izraela składają kapłani na głowy zwierząt i t. d. i t. d. Nie wznosi się tu jeszcze umysł ludzki do objektywnego uważania istot; wprawdzie cześć dawno zaginęła, ale pozostało jeszcze uczuciowe ocenianie stosunków. Zwierzęta są albo poszanowania godne, albo przeklęte "nieczyste." Trzecie księgi Mojżeszowe podają obszerny spis zwierząt, które należy uważać za czyste, a które za nieczyste. Jako kryterjum służy rozdwojenie kopyt i przeżuwanie. "Wszelkie bydlę, które ma rozdzielone stopy a przeżuwa, to jeść będziecie. " "Ale z tych jeść nie będziecie, które tylko przeżuwają i tych, które tylko kopyta dwoją: wielbłąd, który choć przeżuwa, ale kopyta rozdzielonego nie ma, nieczystym wam będzie. " Tak samo królik, zając, świnia