tanie Mojżesz nie odpowiada, bo to się jeszcze rozumiało samo przez się, na to odpowiada za niego bezwiedna tradycja, dla której niejedzenie duszy było przestrogą logicznie usprawiedliwioną przechodzeniem własności zwierzęcych.
Pozostałości bałwochwalstwa są jeszcze dosyć liczne w Biblji, ale właściwej czci zwierzęcej już nie spotykamy. Są tylko jej szczątki. Np. ów wąż, który zaraz na wstępie tak niefortunną rolę odgrywa i który zostaje wyklętym za to, iż ludziom radził pokosztować wiedzy, jest niewątpliwie tym samym, podupadłym już bożkiem indyjskim, później przechrzczonym w złego ducha, który był czczony w znacznie starszych od Biblji, księgach Wedy. Jehowa obawiał się tej wiedzy, ponieważ przez nią człowiek mógł stać się "jako jeden z nas" (to znaczy jako jeden z bogów), "wiedzące dobre i złe" Gdy jednak przyszła ciężka bieda na Izrael, Jehowa sam doradza cześć węża, w następującej formie szczątkowej: gdy węże ogniste spadły na lud i poczęły go kąsać "przyszedłszy lud do Mojżesza, rzekli: zgrzeszyliśmy, żeśmy mówili przeciw Panu i przeciw tobie, módl się Panu, aby oddalił od nas te węże; i modlił się Mojżesz za ludem. I rzekł Pan do Mojżesza: uczyń sobie węża miedzianego a wystaw go na drzewie; i stanie się, ktokolwiek ukąszony będąc wejrzy nań, że żyw zostanie (4 Mojż. XXI, 7, 8). Polecenie to tem więcej zasługuje na uwagę, iż jest sprzecznem z poprzednio wydanym rozkazem: "Nie czyńcie sobie bałwanów, ani słupów stawiajcie sobie, ani kamienia w obraz wyrytego, nie czyńcie