Dozowniki na mydło

mniemali, że każdy gatunek zwierząt miał swego przedstawiciela w niebie. Polinezyjczycy uważali zwierzęta za przedstawicieli bogów, chociaż nie za samych bogów. Niema prawie zwierzęcia, któreby tu lub owdzie nie było uważane dziś jeszcze za uprzywilejowane mieszkanie bogów. Inni zaś wprost czczą zwierzęta. Ztąd też tak chętnie przybierają ich nazwiska i ród swój od nich wywodzą: Osayesy od bobrów, różne plemiona Chondów od sów, niedźwiedzi i danieli, mieszkańcy Sumatry od tygrysów. Nie. śmiejąc nazywać tygrysa zwykłem imieniem ( riman albo machang) tytułują go satwa, co znaczy dzikie zwierzę, albo nenek, co znaczy pradziad, gdy się znajdzie kto z miejscowych mniej zabobonny i, namówiony przez Europejczyków, zastawi sieci na tygrysa, okoliczni mieszkańcy udają się w nocy na miejsce: przepraszają zabitego i tłómaczą mu, że to się stało bez ich zezwolenia (Lubbock). "Przepraszanie" zabitych zwierząt istnieje także u niektórych plemion syberyjskich. W tych zaś wypadkach przyczyną kultu jest widocznie przekonanie o sile zwierzęcia, o jego wyższości, oraz obawa zemsty.
Sięgnijmy myślą do czasów najdawniejszych, do epoki trzecio i czwartorzędowej a przekonamy się. że wobec olbrzymich zwierząt tego czasu, taki stosunek do nich człowieka, człowieka uzbrojonego w lance i strzały kamienne, był nietylko naturalnym, ale jedynie możliwym. Pomińmy nawet olbrzymy trzeciorzędowe, jako te, które zaledwie mgliste jakieś pozostawić mogły wspomnienia; dość nam rzucie okiem na