Drzwi Warszawa

nie należą do szczepu aryjskiego. Pewne dzikie plemiona półwyspu Malacca (część półwyspu Wschodnioindyjskiego, albo Indo-chińskiego), uważane przez Malajczyków, wyżej oświeconych i wojowniczych, za niższe zwierzęta, wywodzą się tradycyjnie od pary białych małp (unka-puteh). Małpy te, wychowawszy swe małe, wysłały je w dolinę, gdzie wydoskonaliły się tak dalece, że same i potomkowie ich stali się ludźmi, ci jednak, którzy wrócili w góry, pozostali małpami. Szczegółowo tradycje wspomnianych wyżej Tybetańczyków są podobnego rodzaju. Niektóre z ich plemion o płaskim nosie, według legendy buddyjskiej, pochodzą od małp w ten sposób zmienionych, ażeby mogły zamieszkiwać "królestwo śniegów. " Nauczywszy się uprawiać ziemię, zbierały one ziarno i niem się karmiły, ogon ich wtedy znikał stopniowo i ciało stawało się nagiem; wówczas to zaczęły mówić, stały się ludźmi i pokrywały nagość swoją liśćmi. Ludność ich zwiększała się stopniowo, ziemię uprawiali coraz lepiej i nareszcie jakiś książe z rodu Sakya, wygnany z Indyj (według ksiąg Mauu, wygnania takie były bardzo pospolite, gdyż z wygnańców powstawały nowe osady i ludy koczujące), połączył pod swem berłem rozproszone plemiona.
Tego rodzaju legendom sprzyja szczególniej wysokie pojęcie o małpach, które trafia się bądź to jako szczątek dawnego kultu, bądź też wprost jako rezultat poczucia własnego niedołęztwa, w rasach bardzo upośledzonych. Tam też tylko małpiemu rodowodowi towarzyszy pewne poczucie dumy, podczas gdy ludy