Foniatra warszawa

Niedobitki te mogły żyć na miejscu lub rozproszyć się, ale nie były już zdolne odbudować dawnej świetności, leżącej w gruzach.
Byłożby w tem co dziwnego, gdyby u takich "pogrobowców" zaczęły powstawać legendy o bezpowrotnie minionym wieku złotym? Zapewne że nie. Ale mimo to sądzę, że na tej podstawie najmniej potrzebujemy się opierać. Chciałem tylko wskazać możność znalezienia podstaw historycznych dla tradycji
o wieku złotym, — ty razie gdybyśmy zechcieli łączyć pojęcie tego wieku z pojęciem wyższej kultury. Ale tak się w tradycjach nie dzieje. Pojęcie złotego wieku nigdzie nie łączy się ze wspomnieniem wyższej cywilizacji, nie kojarzy się też wcale z nieodłącznem od niej wspomnieniem pracy.
Przeciwnie, wiek złoty symbolizuje stan przyjemnego próżniactwa, w ciepłej miejscowości, bogatej w roślinność, gdzie żyło się bez trudu owocami chodziło nago, lub, co najwyżej, w liściach figowych
i nie myślało o niczem, ani o naukach i sztukach, ani nawet o uprawie roli.
Tym więc sposobem główna sprzeczność złotego wieku z tradycjami o pierwotnej dzikości znika; brak wyższej kultury wcale me wyłączał wspomnień niejasnych, służących za podstawę legendom o złotym wieku. Owszem, zgadzał się z niemi. Przybywa mu tylko druga cecha dodatkowa, umożliwiająca dodatni charakter wspomnień, życie spokojne, bez napadów i walk, bez niebezpieczeństw i trudów. Ta druga cecha możliwą była tylko w odosobnieniu, w miejscowo-