Fotografia reklamowa

ści mniej więcej niedostępnej i przy bardzo nielicznem zaludnieniu. Taki też stan przedstawiają wszystkie legendy o raju. Nie mówiąc już o powszechnie znanej hebrajskiej, legendy wszystkich innych ludów potwierdzają toż samo.
W tradycjach mongolskich, które raj mieszczą w jakiejś dolinie Ałtaju, czas pobytu w nim poprzedza wszelką kulturę, z wyjątkiem znajomości ognia. Dolina ta otoczona a nawet zamknięta była zewsząd górami, zawierąjącemi obficie żelazo, i gdy pewnego razu pierwsi ludzie rozpalili w tym raju wielkie ognisko, płomień roztopił skały żelazne i utworzył wąskie przejście z doliny. Wtedy praojcowie Mongołów i Turków wyszli z raju i, rozszedłszy się po świecie, święcili corocznie pamiątkę odkrycia żelaza (1). I ci więc także opuścili raj, zakosztowawszy wiedzy. Tradycje akkadyjskie, pierwotnych mieszkańców Chaldei, wynalazców pisma klinowego, umieszczają raj, czyli kolebkę rodu ludzkiego w "Górach Wschodu. Kraj ten nazywany jest także "ojcem krajów" i "miejscem schadzki bogów. " Kształt góry, na której miał być raj, naśladowali oni w piramidalnej budowie swych świątyń, a opis jej zgadza się z opisem semickiego Edenu, z opisem Meru Jndrów i Hara Berezaiti Irańskiego plemienia (Lenormand). Była to równina kwadratowa na wysokiej górze, jakby zawieszona między niebem a ziemią; ze środka jej wypływa wielka rzeka,

---------------
(1) Fr. tenor mant. Les origines de la Culture. Wydanie drugie niemieckie: Anfaengo der Cultur. Jena 1875. T. 1, str. 76.