Profesjonalna fotografia ślubna

wać i chociaż w oczach jego było morze żalu, pochylił się nad suką i przeciął rzemienie. Nikt nie powiedział słowa. Połączono dwa zaprzęgi i dzięki temu sforsowano trudne zbocze. Sanie były znów w ruchu, a bliska śmierci Carmen wlokła się smutno w tyle. Dopóki pies jest zdolny do wędrówki, nie strzela się do niego. Zostawia mu się ostatnią szansę: niech przypełznie do biwaku, jeśli zdoła, bo może uda się upolować łosia i pies odzyska siły.
Mason żałował już tego, co zrobił w złości, ale zbyt był uparty, by przyznać się do winy. Z trudem wędrował na czele karawany, nie podejrzewając wcale, że w powietrzu wisi niebezpieczeństwo. Młody las rósł gęsto w osłoniętym od wiatrów jarze, którym wiodła teraz droga. O przeszło pięćdziesiąt stóp od szlaku strzelała w niebo potężna sosna. Stała tam przez wiele ludzkich pokoleń, a od początku los wydał na nią taki, nie inny wyrok — wyrok, który tyczył zarówno jej, jak i Masona.
Mężczyzna schylił się, aby poprawić obluzowany rzemyk mokasyna. Sanki stanęły. Psy bezgłośnie ułożyły się w śniegu. Cisza była widmowa. Najlżejszy podmuch nie szemrał pośród drzew inkrustowanych szronem. Chłód i martwota zewnętrznego świata zmroziły serce i zamknęły drżące usta przyrody. Stłumione westchnienie pulsowało w powietrzu. Nie było go właściwie słychać, odczuwało się je tylko niby zapowiedź ruchu w zastygłej próżni. Nagle wyniosłe drzewo ugięło się pod brzemieniem lat i śniegu i odegrało ostatnią swą rolę w tragedii życia. Mason usłyszał złowróżbny trzask i próbował uskoczyć na bok, ale niemal już wyprostowany otrzymał miażdżący cios w ramiona i barki.
Nagłe niebezpieczeństwo, gwałtowna śmierć! Ileż razy Malemute Kid spoglądał im oko w oko. Sosnowe igły dygotały jeszcze, kiedy zaczął komenderować i skoczył na ratunek. Indianka nie zemdlała ani nie podniosła głosu w czczym zawodzeniu, co uczyniłaby na pewno niejedna z jej białych sióstr. Na rozkaz towarzysza zawisła całym ciężarem u końca zaimprowizowanej dźwigni i łagodząc nacisk grubego pnia słuchała bolesnych jęków męża. Malemute Kid wziął się tymczasem do siekiery. Stal dzwoniła o zmarznięte drewno, a każdemu zamachowi towarzyszył głośny, zdyszany oddech: „Uff! Uff!” dobywający się z piersi drwala.
Wreszcie Kid ułożył na śniegu żałosny szczątek, co tak niedawno był krzepkim mężczyzną. Ale nieporównanie gorsza od męki przyjaciela była niema rozpacz w oczach kobiety, ów wyraz beznadziejnego, a zarazem pełnego nadziei pytania. Mówiono niewiele. Ludzie Dalekiej Północy szybko poznają próżność słów i nieocenioną wartość