Komuż w owe czasy imię jego nad Wilią znanem nie było: chwalili go swoi jako dzielnego rycerza, którego ramię obroniło niejednokrotnie ojczystą ziemię od drapieżnych i żarłocznych, jak sępy, Krzyżaków.
Lecz równie głośnem było imię żony jego Biruty, kłótliwej i złej niewiasty; toć przysłowiem stało się w owych stronach: — "Zła, jak Biruta"
Obszerną chatę, słomą krytą, zbudował sobie Litwojs. Obok chaty wznosiła się stodoła zawsze zimą pełna; dalej obórka, w której dwie krówki dostarczały mleka rodzinie kunigasa, a pomiędzy niemi skakały wesoło młode cielęta; do obórki przylegała stajenka obszerna i chlewek, z którego wybiegały ustawicznie bielutkie prosiątka.
Stajenka była obecnie wypróżnioną; jeden tylko konik pasł się w niej i smutno spoglądał po opróżnionych miejscach, z których odzywały się niegdyś do niego głosy jego towarzyszy.
Całe to gospodarstwo otaczał wysoki ostrokół i fosa pełna wody, aby utrudniać przystęp rozbójniczym napadom Niemców.