Rolety lublin

wokół siedzieli męże brodaci, z łukami na plecach, z toporami za pasami, opodal leżał stos ubitej zwierzyny, drobnej i większej, którą pachołcy rozdzielali wedle gatunku i liczyli.
Wpośród siedzących na pniach wokół ogniska i czekających na ucztę myśliwską, jeden leżał niedbale rozłożony na skórze niedźwiedziej i wzrokiem wyniosłym spoglądał na innych; na czole jego rysowały się posępne zmarszczki, w oczach płonął ogień, który mógł zapalić się blaskiem szlachetnym lub złowrogim.
— Wina! — krzyknął naraz.
Na ten rozkaz podniósł się jeden z siedzących na pniu, mężczyzna olbrzymiej postawy, podszedł do pachołków, opodal zwierzyną zajętych, i wydał cicho jakieś polecenie.
Dwu puściło się szybko, jak strzały, ku wozowi, który stał po prawej stronie, a który dzieci minęły, nie zauważywszy; naraz jeden odskoczył w tył.
— Bodajby cię! — zaklął gniewnie.
— Czego lecisz bez pamięci? — odparł Grześ, o którego potknął się pachołek.
— A ty czego leziesz do nas? — ofuknął go