— Któż śmiał rozkazy wydawać, mnie o zdanie nie zapytawszy?
— Rycerz Skirgiełło.
Księżna podniosła się.
— Zostań tutaj — rzekła do znachorki — niebawem powrócę.
Do ciemnej izdebki, znajdującej się w baszcie narożnej zamku, powiódł Ryngald księżniczkę z Marysią, Grzesia zaś do lochu podziemnego. Słabo tlejący kaganek oświecał izdebkę baszty i nie dozwalał zobaczyć jej nędzy; nadto jednakże Hanna była zmęczoną moralnie, aby miała ochotę rozglądać się po otoczeniu. W kącie izdebki, na podłodze, dojrzała wiązkę słomy; tam ułożyła Marysię, której główka znowu pałała, i sama umieściła się koło niej.
Dziewczynka była przytomną, więc przygarnęła się do niej i, jęcząc cicho, skarżyła się zrazu, że ją główka boli, poczem usnęła.
Hanna nie spała. Myśl, co robi Grześ, dokąd go powiedli, nie dozwalała jej zmrużyć powiek; własna przyszłość mniej ją niepokoiła, niż tych dwojga. Nie wątpiła, że chytry Trojden nie skaże jej na śmierć, nie będzie jej dręczył, lecz hojnego okupu zażąda: myślała więc o tych, których kochała jak rodzeństwo,