gromada, wozy wyładowane łupami, nakoniec jeńcy, otoczeni znowu konnymi.
— Książę obcych wiedzie! — wykrzyknęły dziewczęta, gdy drużyna weszła na most zwodzony.
— Naszych widzę — wzruszonym głosem odpowiedziała im Hanna.
I zwróciła się nagle z twarzą zarumienioną do księżnej.
— Może po mnie z okupem dążą — dodała. Na czole księżnej ukazała się brózda podłużna.
— Niewdzięczną jesteś, Laszko — rzekła — toć córce rodzonej mojej nie jest tutaj lepiej od ciebie.
— Będę cię, pani, wspominać zawsze z wdzięcznością — odparła nieśmiało Hanna — będę się zawsze modlić o twoje szczęście; po całej ziemi Czerskiej będę sławić twoją dobroć...
— Jeśli mój syn pozwoli ci wrócić na ziemię Czerska — odparła księżna.
Hanna znowu pobladła.
— Czyżby powrót syna zabił w twojem sercu, pani, litość? — spytała — tak surowo przemawiasz.