Rolety okienne

— Pana z Babic — odparł mniej pewnym tonem Grześ, lecz oczu nie spuścił.
— A ty kradniesz jego własność. Niech książę sam cię osądzi.
To powiedziawszy, podczaszy schwycił chłopca za ramię i pchnął go ku ognisku, dokąd wszyscy wzywali go spojrzeniami.
Leżący na skórze niedźwiedziej, Konrad II, książę na Czersku, dźwignął się zwolna i, ręce oparłszy na biodrach, stanął w postawie wyczekującej.
Podczaszy postawił przed nim Grzesia.
— Złodzieja schwytałem, kradł w moim borze — rzekł.
Konrad spojrzał przenikliwym wzrokiem w zgasłe źrenice chłopca, który spokojnie wytrzymawszy to badanie, pochylił się do jego kolan z ukłonem. Potem przyjrzał się jego świcie podartej, chudym i bosym nogom, dziecku, wiszącemu bezwładnie na jego ramieniu, i zapytał:
— Coś kradł?
Grześ podniósł czoło.
— Nie kradłem, Bóg świadkiem — odparł. — Jeść wołała siostrzyczka od świtu... już jedna z głodu umarła... poszedłem do boru szu-