sierotkę — odezwał się łagodnie — lecz pierwej uczyni przysięgę, że gdy poselstwo od księcia Trojdena stanie na zamku czerskim i oznajmi Konradowi, iż książę Litwy przysłał swatów i prosi o rękę Hanny, siostry jego, to wówczas księżniczka Czerska powie: "Chcę być żoną Trojdena".
Hanna pobladła bardziej jeszcze, czoło jej pochyliło się. Chwilę stała, nie wiedząc, co odpowiedzieć, nareszcie rzekła:
— Tej przysięgi uczynić nie mogę. Ja woli nie mam w tej sprawie: tylko od matki mej albo od brata, który jest moim opiekunem, przyjąć pierścień ślubny mi wolno. Do nich ślij, panie, poselstwo. Uczynię, co każą.
Zmarszczyło się posępnie czoło Trojdena.
— Powrócisz do swoich, księżniczko, gdyż branki nie poślubię — rzekł dumnie — powrócisz, ale przysięgnij mi, iż powtórzysz matce i bratu słowa, które ci powiem teraz: Wkrótce za tobą podąży na ziemię Czerska poselstwo od Trojdena z pierścieniem ślubnym. Jeśli Konrad wzgardą odpowie moim swatom. Litwa spali wszystkie grody i wsie waszej ziemi.
— Powtórzę dosłownie te wyrazy, panie, i prosić będę brata, by przychylną dał ci