Rolki do kas

— Ludzie mrą na waszej ziemi z głodu, wy zaś zdajecie się nic o tem nie wiedzieć — odezwał się do niego tonem napomnienia Konrad.
— Kłamie chamskie szczenię, przysięgam — odparł podczaszy.
— Jeśli kłamie, wisieć będzie; jeśli prawdę mówi, wy oszczerstwo odszczekacie. Konia mi podać, sam sprawę rozpatrzę.
To mówiąc, zwrócił spojrzenie na opodal stoiącego koniuszego, który pośpieszył natychmiast po jego wierzchowca.
Konie myśliwych pasły się za wozem, książę dosiadł karego.
— Mości podczaszy, towarzyszyć mi powinniście — rzekł tonem rozkazu Konrad — waszych poddanych mam odwiedzić wszakże. Ty nas prowadź — dodał, zwróciwszy się do Grzesia.
Już ruszyć mieli, gdy ściągnął książę wodze konia.
— Toć to maleństwo może tylko omdlało — rzekł — spróbujcie panowie napoić je winem.
Z pnia najdalszego podniósł się siwy, jak gołąb, starzec, odebrał Grzesiowi z rąk nie-