a Litwin woli zawsze milczeć, niż gadać u tego, kogo nie zna. jak brata.
Księżna siedziała z twarzą bladą, jak męczennica. Najpogodniejszą zdawała się być Hanna. Jakieś dobre, ciche, błogie uczucie wstępowało do jej serca i weselem jej duszę napełniało, jakiś słodki głos szeptał do niej:
— Ty sprawisz, że chmura, piorunami grożąca twej ziemi, nie nadciągnie tutaj, że nowe łuny nie zapalą się nad nią, że liczba jej sierot się nie pomnoży. Ty przebłagasz gniew Pana Zastępów i przez ciebie przebaczy bratu twemu, powstrzyma karę, którą czyny jego ciągną za sobą.
Z uśmiechem na ustach zachęca księżniczka nieproszonych gości do jadła, służbie przypomina, że kielichy ich próżne. Stary Radwan z chmurą na czole przypatruje się jej i dziwi go jej uprzejmość, a bardziej jeszcze zmiana, jaka zaszła w spojrzeniach gości...
Gdy wkraczali w bramę dziedzińca, czytał w ich źrenicach groźbę i pewien był, że jako posłowie nieszczęścia przybyli; teraz milczą wprawdzie, lecz w oczach ich radość świeci, wesoło podnoszą puhary, piją na cześć starej