Poczem ujęła ją za rękę i do komnaty dla niej przeznaczonej powiodła, by odpoczęła po drodze.
Trojden zasiadł do uczty z panami.
Zostawszy sama, Hanna obejrzała się po swej izbie i cicho westchnęła.
Stara księżna chciała widocznie, aby synowa pamiętała, że jest żoną poganina. Posążki bóstw litewskich zdobiły belki, wysuwające się ze ścian, w kącie drzemał, w kłąb wielki zwinięty, wąż wstrętny.
Wtem uśmiech radości rozświecił bladą twarz księżniczki. Na stole, w pośrodku izby stojącym, spostrzegła krzyż hebanowy, z Chrystusem na nim rozpiętym — ten sam, któremu kiedyś Trojden groził.
Skąd ta pamiątka rodzinna wzięła się tutaj, nie pytała. Padła na kolana przed godłem swej wiary i, ręce złożywszy, zawołała:
— O Panie! Wesprzyj mnie, abym wytrwała. Naucz mnie, abym umiała dla Twej chwały pracować. Prowadź mnie, abym na ścieżce obranej nie zbłądziła. Wlej w usta moje wymowę, abym poddanych moich przysposobiła do Twojej nauki...