Rowery

ściskał jego wnętrzności, lecz on patrzał z zadowoleniem na posilającą się siostrę.
— Uraduje się matuś — szeptał do niej — dźwignie się z pościeli... dobre pany głód od nas wygnają.
— Źle, że pozwalacie głodowi panować u siebie — mówił tymczasem Konrad do podczaszego, dążąc z nim razem zwolna za dziećmi. — - Nie na to książęta rozdają ziemię panom i rycerzom, by na niej ludność marniała, ale na to, by rosła w liczbę. Nasza sprawa obdarzać was ziemią za waszą służbę, ale wasza czuwać nad podarowaną i nad kmieciami.
— Radby człek, cóż kiedy czasu niema, służba trzyma przy zamku — odparł podczaszy.
— Wasze niewiasty mało na zamku przesiadują, księżna nie zatrzymuje ich: one was zastąpić winne. 1 mnie służba nie pozwala pytać codzień, jak żyją kmiecie po mych siołach, ale matka moja i siostra wiedzą o tem. Niema dnia, by księżna z Hanką w odwiedziny do lepianek się nie wybrały.
Podczaszy tym razem nie znalazł odpowiedzi, jechał więc dalej milcząc.
Niebawem ukazała się naprzeciw nich le-