Rury betonowe

pianka, gniazdo jaskółcze przypominająca. Grześ zwrócił się do księcia i ramię przed siebie wyciągnął.
— To nasza chata — rzekł. — Matusi nie widać, widno nie wstała, głód siły odebrał.
— Ojca nie masz? zapytał Konrad.
— Dziedzic na łowy go powołał — odparł chłopiec.
— Więc z nami być musi — rzekł książę i zwrócił pytające spojrzenie na podczaszego.
— Czyj ty? — rzucił z niechęcią pytanie Grzesiowi pan z Babic.
— Jakóba Noska — odparł chłopiec.
— Posłałem go po wodę do źródła — rzekł podczaszy do księcia — gdy wrócim do boru. zastaniem go przy ognisku.
Właśnie dotarli do chaty. Marysia kończyła posilać się. Grześ spuścił ją z ramion, dziewczynka chwiejącym krokiem wbiegła do izby.
— Matuś! — słabiutkim głosem zawołała, lecz milczenie jej odpowiedziało. To zaniepokoiło Grzesia.
Zląkł się chłopiec. Czego? nie umiał zdać sobie sprawy, wyprzedził jednak siostrę i obiegł izbę pełnym niepokoju wzrokiem.
Tymczasem książę, zatrzymawszy konia przed