Sap

niego głosem wzruszonym — a nie shardziej mi na zamku, pamiętaj z czegoś wyrósł. Grześ ujął jego rękę i do ust poniósł.
— Pójdę z wami pogrzebać matkę — szepnął.
— Taka twoja wdzięczność — szyderczo odezwał się podczaszy i słowa chłopca głośno powtórzył.
Konrad brwi ściągnął, pogardliwem milczeniem zbył podczaszego i zwrócił się do Grzesia.
— Pójdziesz na pogrzeb — rzekł — powinieneś iść. Dusza matki twej patrzy na cię z nieba i raduje się, żeś dobry syn. Siostrę też zabierz ze sobą; niech i jej maleńka dłoń garść ziemi rzuci na trumnę matki, by lżej jej było spać pod mogiłą.
Jakób Nosek podniósł ramiona ku niebu.
— Wejrzałeś na nas. Panie! — rzekł głosem drżącym. — O, wielkiem jest miłosierdzie Twoje!
— Z pogrzebem nie zwlekajcie — odezwał się znowu książę — dziś jeszcze niech mogiła stanie, poczem wy, mości koniuszy, natychmiast dziatwę na zamek odwieziecie. Dziewczyna znajdzie opiekunkę w księżniczce; ten blady