Sap finansowanie

kwiatuszek nabierze barwy w naszym zamku; niedarmo siostrę moją zowią "opiekunką sierot". Chłopca do Radwana powiedziecie, powiecie mu, że chcę mieć z niego z czasem rycerza.
To powiedziawszy, podał koniuszemu kieskę pełną złota.
— Na opłacenie księdza i grabarza — dodał.
— Wy, Nosku, śpieszyć tak bardzo nie potrzebujecie — rzekł jeszcze do ojca dzieci — dość będzie czasu, gdy się zjawicie na zamku, kiedy ja tam z łowów powrócę; a jeszcze dni parę uganiać się będę za zwierzyną.
Ochoczo wróciła drużyna, po oddaleniu się dzieci, do przerwanej uczty; poczęły krążyć puhary wokół ogniska, rycerze wznosili ustawiczne toasty na cześć szlachetnego czynu księcia. Konrad, zadowolony z siebie, siedział z rękoma na biodrach opartemi i uśmiechał się do towarzyszy; nawet służba poczuła się weselszą, bo dobry czyn pana cieszył wszystkich. Jeden podczaszy siedział zasępiony. Czy złość na rodzinę Noska gryzła jego serce, czy wyrzuty sumienia, czy wstyd z upokorzenia, którego doznał, trudno było zgadnąć.