Serwetki

— Polecę zapytać posła, ilu rycerzy zasiądzie w naszej sali biesiadnej.
To powiedziawszy, Jula wybiegła z komnaty księżnej. Hanna skończyła właśnie modlitwę, wstała i. położywszy dłoń na ramieniu Bogny, rzekła:
— Oderwij spojrzenie od ziemi, a popatrz na najpiękniejszy z cudów Bożych: na zachodzące słońce. Jakże Boga nie czcić, nie kochać, nie wielbić, gdy tak potężnym i szczodrym jest: Jemu tylko służyć będę.
— jeśli książę na to zezwoli — odparła Bogna. — Małoż razy, gdy o klasztorze wspomnieliście, odpowiedział wam: "Potrzebna tutaj iesteś, służ tutaj Bogu. "
— Służyć Bogu wszędzie można — odezwała się księżna, podnosząc się z kolan — nie samą modlitwą człek Boga chwali, a pono praca i dobre uczynki milsze Mu są, niż słowa.
Hanna westchnęła.
— W ciszy klasztornej szczęście jeno widzę — szepnęła.
— Nie zawsze szczęście rojone staje się naszym udziałem — odparła księżna. — Człek winien wierzyć, iż Bóg kieruje łodzią jego ży-