Sprężarki śrubowe

stosownie do uroczystości, skupiła się u wnijścia do areny, czekając znaku księcia na rozpoczęcie igrzysk.
Wokół placu stały w ziemię wbite słupy z żelaznymi prętami, wystającymi niby ramiona, na których wisiały pierścienie.
Chłopięta uśmiechały się do tych pierścieni i roiły o zwycięstwie.
Pomiędzy pacholętami dworskimi najdorodniejszym był Grześ: wzrostem przewyższał wszystkich, a czarne jego oczy rozumniej od wszystkich patrzały.
Wszyscy wróżyli mu, iż nagrodę otrzyma; wróżby te mile łechtały ucho chłopca: podniósł hardo głowę i z dumą spoglądał po towarzyszach.
Na kolanach Hanny siedziała Marysia; w drobnych rękach trzymała ciężki złoty łańcuch, na którym wisiał złoty medal. Była to nagroda, którą miał otrzymać najdzielniejszy ze współzawodników.
Dziewczynka ustawicznie wskazywała Grzesia paluszkiem, lub zwracała się do Hanny i, pokazując na złoty łańcuch, szczebiotała:
— Pani da Grzesiowi te śliczności.
Szczebiot ten dochodził do sąsiedniej loży,