w której pierwsze miejsce zajmował podczaszy książęcy. Na jego czole zjawiała się co chwila brózda posępna, a w oczach blask ponury.
— Niech zaczną od zdobywania pierścieni — rzekł Konrad do dworzanina, który pełnił tego dnia służbę przy jego osobie i stał tuż za krzesłem księcia.
Dworzanin pośpieszył powtórzyć otrzymany rozkaz.
Wnet służba przyprowadziła rumaki, pacholęta dosiadły je oklep, ujęły w lewe dłonie wodze, w prawe kopie i, wjechawszy na dziedziniec, puściły się wokół z wystawionemi ku pierścieniom kopiami.
Grześ ściągał za każdym razem po kilka, a gdy współzawodnicy, obiegłszy dziedziniec kilkakrotnie, zatrzymali się przed Hanną, bo pierścieni już brakło na słupach, gdy zdobyte oddali księżniczce, po obliczeniu pokazało się, że zwycięzcą jest Grześ.
Książę nie pozwolił jednakże wynagrodzić wychowanka.
— Dowiedź mi w biegu, iż śmielszym jesteś od towarzyszy, a łańcuch ozdobi twoją pierś — rzekł do ulubieńca Radwana.