Stoły do mycia

Dzień uchodził powoli. Zagłębiona w głębokiem krześle księżna zdawała się wsłuchiwać w gwar, lecący do okna, lecz zmarszczki, rysujące się na jej czole, świadczyły, iż myśli jej są niewesołe. Mrok ogarniał komnatę, ona nie przyzywała służby, by zapaliła świece woskowe, tkwiące w srebrnych świecznikach, zdobiących stoły; może chciała ukryć przed ludźmi troski swego serca.
Gdy słońce skryło się za lasy, otaczające równinę rozpostartą koło zamku, głosy dzieci umilkły, tylko szczebiot ptasząt dochodził jeszcze, głośniejszy teraz o wiele.
Z najdalszych wędrówek zbiegła się szara skrzydlata rzesza do sadu, śpiesząc znaleźć wygodne pomieszczenie na gałęziach drzew, zanim noc zapadnie, a gdy znalazły, poczęły sobie ptaszęta rozpowiadać wzajemnie doznane w ciągu dnia przygody.
Ciekawe gwiazdy wybiegły pośpiesznie jedna za drugą na niebo, by posłuchać tych opowiadań, wytoczył się i blady księżyc, lecz ptaszęta, lękając się plotek, umilkły. Cisza zapanowała w sadzie.
Księżna nie opuściła jednak krzesła, jak gdyby zapomniała, że godzina spoczynku na-