gdyby chciały, żeby gwiazdy je dostrzegły, potem spadły ciche na ciemną szatę księżnej.
Tymczasem straż zamkowa musiała również spostrzedz dążącą gościńcem drużynę, gdyż most zwodzony spuściła.
Śpiący zamek obudził się: do sypialni księżnej dobiegły echa kroków biegających po komnatach dworzan i rozkazy, wydawane przez Radwana:
— Salę biesiadną oświecić! stół do wieczerzy przygotować! — wołał. — W sypialni łoże księcia zasłać świeżem sianem, ogień na kominie rozniecić!
Giermkowie i pachołcy biegali z komnat do kuchni, z kuchni na dziedziniec i znowu wracali do komnat.
Pełno było ruchu, gwaru życia wszędzie. Cisza uciekra z zamku do lasu.
Księżna, oparłszy się obu dłońmi o ramę okna, słuchała tych gwarów pełnych niepokoju smutna i surowem spojrzeniem przeprowadzała powracającą z lasów drużynę do zamku. Już poznała syna: w blasku księżyca widna jego postać przewodzi drużynie, łuk i kołczan wiszą na jego plecach, za pasem