Przepływomierze

Obecnie na ziemi panowała wiosna, powabna, pełna czarów pora, która hojną dłonią sypie ziemi kwiaty, wesoła pora, ale nie dla wszystkich; bo kwiaty głodnego nie nakarmią, a gdy kto nie miał za co nakupić jesienią zapasów żywności, gdy nie miał czem zapełnić piwnicy lub stodoły, temu na wiosnę, zanim nowe zboże dojrzeje, głód nieraz dobrze dokuczy.
Promyczek złoty, poseł króla ziemi słońca, dojrzawszy ubogą lepiankę, pomyślał, że w niej może smutni mieszkają, i wbiegł przez otwarte okienko, by ich pocieszyć i rozweselić.
Pod ścianą, naprzeciw okienka, spał chłopiec dziesięcioletni na nędznym barłogu, obok niego maleńka dziewczynka, trzy latka może licząca, z pewnością nie więcej; promyczek pobiegł do dzieci, chciał poigrać z niemi, myślał, że się ucieszą jego widokiem.
Chłopiec zbudził się pierwszy, siadł na posłaniu, podniósł zgasłe oczęta i westchnął ciężko.
— Szkoda snu -szepnął — we śnie głodu nie czułem, teraz budzić się poczyna i gryźć mnie wewnątrz.