Szkło hartowane

kaj się kary, która dosięga zawdy wichrzycieli — rzekła surowo księżna.
— Nie lękam się nikogo i niczego — odparł Konrad wyzywająco — nawet szatana się nie boję.
— Tego i ja się nie boję. Boga się lękaj, Boga tak miłuj, iżbyś Go nie chciał niczem obrazić.
— Co uznam, iż z dobrem mojem będzie, to uczynię; jeśli do mego wyniesienia potrzebnem będzie zapalić pochodnię wojny domowej, zapalę ją; każdy winien dążyć, by stać coraz wyżej.
— W cnotach i w rozumie.
Konrad znowu szarpnÄ…Å‚ niecierpliwie brodÄ™.
— Wróćcie do swej komnaty, księżno, do różańca i modlitwy, to wasze sprawy — rzekł — mnie sprawy świeckie ostawcie... Macie cichy kąt w moim zamku, tego wam nigdy nie zabraknie u mnie. Tuszę, iż złym synem nazywać mnie nie możecie: nie zakłócam wam pokoju.
— Gdy ściągniesz gniew Boga na się. ściągniesz troski na moją siwą głowę, a Hanna, miła nam obojgu słodka dzieweczka, może stać się ofiarą grzechów twoich: winy starszych