Szybkozłączki

jak ptaszek przebiegła ulicę sadu. Niebawem księżna usłyszała jej kroki w przyległej izbie, a za chwilę złotowłosa pieszczocha tuliła się do niej.
— Siądźcie, miłościwa księżno — mówiła wesoło, prowadząc matkę do rzeźbionego krzesła — powtórzę wam cudowną powieść, jaką Jakób Nosek nam opowiedział.
A gdy księżna spełniła jej życzenie, przysiadłszy się na nizkim stołku u jej stóp, z wielką powagą tak opowiadać poczęła:
"Zaraza nawiedziła ziemię Mazowiecką, setki ludzi marło codzień. Stare niewiasty i dzieci opowiadały sobie, że często nocą budzi je wycie psów, a gdy spojrzą w okno, to widzą straszną postać napoły nagą, z włosem rozczochranym, z czarną szmatą w ręku, unoszącą się nad ziemią i potrząsającą tą szmatą... Postać owa była zarazą: nad którą chatą szmatą zatrzęsła, w tej wymierali wszyscy jej mieszkańcy... We wsi Lubonie żył w owe czasy starzec zgarbiony, przy którym wnuczka złotowłosa się hodowała. Była to jego pociecha, jego szczęście... Starzec zwał się Luboń, od wsi wziął imię; drżał on o wnuczkę, by zaraza jej nie porwała, i codzień