świeradów zdrój hotel

pał dziaduś mogiłę wysoką, bardzo wysoką, a na niej lipę zasadził. Lecz potem serce mu pękło i padł martwy biedak. Ludzie pochowali go obok wnuczki; gałęzie lipy otaczają cieniem obie mogiły, a ptaszęta śpiewają śpiącym pod mogiłami o tem, że ludzie ich kochają po dziś dzień, bo straszna zaraza powędrowała za lasy i nie nawiedzała więcej ni razu wsi Lubonie".
— Wszak prawda, że piękna powieść, mateńko? — rzekła Hanna.
— Piękna, bardzo piękna — odparła księżna, gładząc jej złote włosy - piękna, ale smutna bardzo.
— Zazdroszczę wnuczce Lubonia — z westchnieniem szepnęła księżniczka — szczęśliwa, życie swe dla dobra bliźnich oddała... Z ochotą poszłabym na stos płonący, w nurty Wisły bym wskoczyła, gdybym pewną była, iż tak czyniąc innych od cierpień wybawię.
Księżna pobladła.
— Co też ty mówisz, Hanno? — szepnęła drżącym głosem. — Bóg takich strasznych ofiar od nas nie żąda... To baśń jeno, owa powieść o Luboniu... Bóg jest naszym Ojcem pełnym dobroci; jak Ojciec, chce, byśmy