Tarcica

koniu, z szablą u boku... Spotykają wroga, książę rzuca się w tłum nieprzyjaciół, wtem nad jego głową zjawia się krzywa szabla Tatara, lub dzida Litwina; lecz on, giermek, nie traci przytomności: własną szablą odwraca cios od księcia i sam za to ranę otrzymuje; krew broczy z jego piersi, lecz anioł stróż życie mu ocala... któryś z rycerzy unosi go w bezpieczne miejsce.
Po bitwie zwycięskiej książę pyta o giermka; widział jego czyn, więc nagrodzić pragnie i przychodzi do niego, otoczony gronem licznem panów, i pasuje go wobec wszystkich na rycerza; przypina piękną szablę do boku rannego i znak mu nadaje, który ma nosić na tarczy — znakiem tym ul, aby pamiętał, że ojciec jego był niegdyś bartnikiem.
Tak roił Grześ, a tymczasem wróg się nie zjawiał, więc jeździł z księciem na łowy i dzikich mieszkańców puszcz mazowieckich poskramiał, lub na dziedzińcu zamkowym podczas turniejów zdobywał wieńce.
1 zyskiwał sobie codzień więcej uznania wśród towarzyszy, wśród starszych; nawet podczaszy przestał się chmurzyć na niego, a Witek się z nim zaprzyjaźnił, bo cnota zawsze zwycięża.