czyta, więc z ciężkiem sercem tutaj przyszedłem, bo zmącę spokój waszych serc okrutnie, a przecież inaczej uczynić nie mogę.
To powiedziawszy, westchnął i umilkł. Dobierał słów, jak złą wieść księżnej udzielić, by ją mniej przestraszyła, bo wieść w istocie była złą.
Lecz księżna podniosła na niego wzrok spokojny.
— Mów śmiało, wierny przyjacielu — odparła — cokolwiek usłyszę, to Bogu ofiaruję... Pomodlę się ze wszystkimi razem w kaplicy, wezwiemy opieki Bożej wspólnie; potem czekać będę ufna, że nic bez woli Pana mnie nie spotka.
Radwan pochylił się do jej nóg.
— Jakże was nie czcić, miłościwa pani — rzekł.
Poczem podniósł czoło śmielej.
— Złej wieści poseł przybieżał do nas z grodu sąsiedniego — odezwał się głosem smutnym. — Poduszczona przez naszego księcia Litwa na Małopolsce się nie ograniczyła... Książę Trojden, wezwawszy ku pomocy Leona Romanowicza i Tatarów, złupił Kraków najprzód, potem i inne grody Małopolski,