z oszczepami w dłoniach, z toporami za pasami, z łukami na plecach.
— Książę hula na łowach, a nam przyjdzie zginąć za niego marnie — odezwał się któryś z rycerzy, stojących na wale.
— Sarkanie wroga nie odegna — odparł surowo Radwan, który właśnie tutaj powrócił — do czynu się brać, nie do jęków, tak mężom przystało.
Głos jego jędrny wygnał ze wszystkich serc zwątpienie; poczęli się krzątać wszyscy; jedni łuki napinali, inni nakładali kamienie do śmigownic, inni jeszcze rozpalali ogniska, by grzać smołę i wodę.
Nie przestraszyły jednakże te przygotowania Litwinów: tratwy ich posuwały się równo ku przeciwnemu brzegowi, a płynący na nich poczęli również oglądać swoje łuki.
Tymczasem woda wrzeć poczęła w kotłach, z rozgrzanej smoły dobywały się kłęby duszącej pary, na wałach stanęły szeregi łuczników z napiętą bronią. Łańcuchy śmigownic już ściągnięto, w każdej płycie leży kamień wielkości głowy niemowlęcia; tylko patrzeć, jak tratwy dobiją do brzegu, jak Litwini poczną przystawiać drabiny do murów, okalających