UrzÄ…dzenia karcher

biegła po wodę do ran obmycia; niosą w czem mogą: w garnuszkach, miseczkach, pytając, czy dosyć przyniosły; odganiają z powagą od siebie zbałamucone przez nie kocięta i psiny: jedna chwila, jedno spojrzenie na krew bratnią, na cierpienia obrońców swoich, te mdłe duszyczki w dusze bohaterów przeistoczyło. Nie igraszki odganiają teraz z ich myśli trwogę o siebie, lecz troska o bliźniego.
Chorzy, widząc krzątające się koło nich dzieciny, zapanowali nad skargą, z uśmiechem dziękując im za usługę.
Księżna kazała umieścić rannych we własnej sypialni, Hanna z pomocą Bogny i Juli wygodne posłanie im przygotowała, poczem dla spodziewanych w sąsiednich izbach rozstawiać tapczany poczęły, bo świst strzał połączył się teraz z łoskotem kamieni, więc są pewne, że rannych przybędzie.
Pękają tratwy litewskie od ciężkich pocisków, toną z setkami ludzi, lecz jednocześnie trzeszczą mury, broniące zamku, i jęki coraz głośniejsze lecą stamtąd do okien zamkowych.
Walka wre już w całej swej grozie i w całej ohydzie; już kilka tratew dobiło do brzegu, zatknęli Litwini wiosła w ziemi, tratwy